

SIGNOR, TE RINGRAZIO!
Stamatina, a le sète
me son alzà dal leto
co la testa balorda
e con tanti doloreti
da na parte e da l’altra
de la me vecia carcassa.
Sbosegando par el catàro,
criando con quei de casa,
brontolando tra de mi
son andà fora in strada
e me son guardà intorno.
Par aria stava passando
do bele tortorine
che, volando, le parea balar
lezére e graziose
come balarine de la Scala,
nel giardineto de casa
gh’era zà spanii
i primi bocoli de rosa
dai colori delicati,
dal fondo de la strada
stava vegnendo verso de mi
me fiola col so butin,
ch’el se preparava
a corarme incontro
con le so gambete
de pastafrola.
Me son desmentegà de tuto
e, guardando par aria, ò dito:
“Signor, Te ringrazio
par la bela giornada!”
Prof. Giuseppe Masini